خدایا ..
چه لحظه هایی که در زندگی ترا گم کردم اما تو همیشه کنارم بودی ...
چه دقیقه ها که حضورت را فراموش کردم اما تو فراموشم نکردی...
چه ساعت هایی که غرق در شادی و غرور، تو رو که پشت همه موفقیت
هام قایم شده بودی از یاد بردم اما تو همیشه به یادم بودی ...
چه روزهایی که سرمو تُو لاکم کردم و توی غصه هایی که فکر میکردم تو
برای تلافی کارهای بدم برام فرستادی دست و پا زدم ، اما تو همیشه کاری
کردی که به صلاح من است ...
وقتی خسته از همه جا و همه کس ناامیدانه به تو پناه آوردم تو پناهم دادی...
وقت از آدم های دور و برم دلم گرفت ...
و دنیا غم هاش و بهم ارزونی کرد تو به قلبم آرامش دادی...
تو با حضورت به خنده هام هدف دادی ، به گریه هام دلیل دادی ، به زندگیم
، به نفس کشیدنم رنگ دادی...
وقتی قلبم تپید تو همه عظمت و بزرگیت رو تو قلب کوچک و خسته ام جا
دادی...
وقتی دوستام درددلاشون را برام گفتن و من خالصانه رو به درگاهت
براشون دعا کردم فهمیدم که غم و غصه های دیگرون بارش سنگین تر از از
غصه های خودمه...
اون وقت تو وجودم شیرینیه به یاد دیگران بودن رو چشیدم ...
وقتی بهم بخشیدی و ازم گرفتی فهمیدم این معادله زندگیه نه غصه خوردن
واسه نداشته هاش ...
نه شاد بودن واسه داشته ها ...
و وقتی به ازای نداشته ها بهم چیز های دیگه ای دادی اونوقت به بزرگی و
مهربونیت بیشتر پی بردم ...
و فهمیدم بیشتر از اون چه که هستی باید مهربون باشی ...
خدا جونم خیلی دوست دارم خیلی زیاد و به خاطر همه چیز ممنون.....
خدایا به خاطر سه چیز سپاسگذارم
دادن هایت ندادن هایت گرفتن هایت.......
دادن هایت را نعمت ، ندادن هایت را رحمت ، گرفتن هایت را حکمت
این چشم نیست لایق دیدار روی تو چشم دگر بده که تماشا کنم تو را
هر جمعه ندبه کنان در دعای صبح از کردگار خویش تمنا کنم تو را
تو در میان جمعی و من در تفکرم کجا برآیم و پیدا کنم تو را
یابن الحسن اگر چه نهانی ز چشم من در عالم خیال هویدا کنم تو را...
ای یگانه ! ای بی همتا!
ای شنونده بر سکوت من!
ای انکه در کائنات بزرگ خود بر انسانی همچون من دستور سجده داده ای!
ای دهنده ی نعمت اب!
ای نقاش جهان وفلک!
ای زنده کننده جان و روح من!
ای خالق عقل وکمال !
ای صاحب غروب زیبا!
ای خالق باران رحمت!
ای بخشاینده ی هر گناه و معصیت!
ای رئوف!
ای شکور!
ای قادر بی همتا!
ای قدرت مطلق !
ای مسلط بر همه امور!
ای فرمانبردان موجهای سرکش!
ای شاهد هر ماجرا!
ای انکه بی اذن تو برگی از شاخه جدا نمی شود و قطره از اسمان نمی بارد!
تو را قسم به شب پر ستاره،
تو را قسم به دل پاره پاره،
تو را قسم به شهاب گریزان،
تو را قسم به لحظه های برگ ریزان،
تو را قسم به نگاه معصوم کوذک،
تو را قسم به شکوه باز شدن غنچه های پر امید،
تو را قسم به اشک توبه ،
تو را قسم به ستاره های دل انگیز،
تو را قسم به لحظه ای که دلها برای شنیدن صدایت می تپد،
تو را قسم به دعای مادر،
از گناهان ما بگذر ،ما را در کنار خودت محشور کن ،ما را به رضایت به بهشت بفرست ،ما را به لیاقتمان راهی رضوانت کن.
خداوندا ما را به رحمتت مورد قضاوت قرار ده نه به عدالتت چرا که رسوای جهانیم...
اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم
در فصلی که قرار بود ترنم باران را معنا کنیم ،
میان هیاهوی غفلتمان ، به خشکسالی رسیدیم .
دست به دعا برداشتیم و باران طلب کردیم
بی آنکه حتی ذره ای
از غفلت باغ دل بکاهیم !
در جست و جوی طراوات ،
نگاهمان را به بلندای آسمان دوختیم
بی آنکه لحظه ای
در پی گشودن پنجره ای رو به ظهور باشیم !
قبول!
ما غـــافـــلــیم !!
و خشکسالی پاداش غفلت باغبان است !
این باران های دقیقه ای به درد ما نمی خورند !
اما مولای من !
باور کن
دلهایمان خیلی وقت است که ســیـــل حضورت را می طلبند ...
