یا علی رفتم بقیع اما چه سـود

هر چه گشـتم فاطمه آنجا نبود

یـا علــی قبر پرســتویت کجاســت؟

آن گل صد برگ خوشبویت کجاست

هر چـه باشد ما نـمـک پرورده ایم

دل به عشق فاطمه خوش کرده ایم

قلب مـا را یا علـی خون کرده ای

در کجا گُل را تو مدفون کرده ای

بین قـبـر و مـنـبـر پیغمبر اسـت

در بقیع یا اینکه جای دیگر است

یا علــی قبرش میان خانه است

شیعه با مولا مگر بیگانه است

عاشقم مثل تو عاشق نیستم

واقف از سـرّ شـقایق نیستم

خصـم با آیینه طاها چه کرد !

میخ در با سینه زهرا چه کرد

یــا علــی بگذر ز بی پرواییم

هر چه هستم مکتب الزهراییم

  با همه لحن خوش آواييم               در به در کوچه تنهاييم

        اي دو سه تا کوچه زما دور تر        نغمه تو از همه پر شور تر

       کاش که اين فاصله را کم کني         محنت اين قائله را کم کني

 کاش که همسايه ما مي شدي          مايه آساني ما ميشدي

     هرکه به ديدار تو نائل شود             يک شبه حلال مسائل شود

         دوش مرا حال خوشي دست داد        سينه ما را عطشي دست داد

           نام تو بردم لبم آتش گرفت              شعله به دامان سياوش گرفت

     نام تو آرامي جان منست                نامه تو خط امان منست

            اي نگهت خاستگه آفتاب               بر من ظلمت زده يک شب بتاب

      پرده برانداز به چشم ترم                 تا بتوانم به رخت بنگرم

                  اي نفست يار و مدد کار ما              کـــي و کجـــا وعــــده ديــــدار مــــا 

              ديگران را هم غم هست به دل،

غم من، ليك، غمي غمناك است.

لحظه ای با من باش، تا که از آن لحظه برویم تا گل

که ببندم از نگاه تو به هر ستاره پل

لحظه ای با من باش، تا که از تو نفسی تازه کنم

تا از آن لحظه با تو، سفر آغاز کنم

سفری تا ته بیشه های سر سبز خیال

تا به دروازه های شهر آرزوهای محال

سفری در خم و پیچ گذر ستاره ها

از میون دشت پر خاطره ترانه ها

لحظه ای با من باش

لحظه ای با من باش

لحظه ای با من باش تا به باغ چشم تو پنجره ای باز کنم

از تو شعر و قصه و ترانه ای ساز کنم

شعری هم صدای بارون رنگ سبز جنگل و آبی دریا

قصه ای به رنگ و عطر قصه های عاشقای دنیا

از یه لحظه تا همیشه، میشه از تو پر گرفت تا او ج ابرا

کوچه پس کوچه شهر و با خیالت پرسه زد تا مرز فردا

لحظه ای با من باش

چقدر زيباست كه در اوج تنهايي و غم،

و نفرت و بد خواهي بعضي از دنيا پرستان،

كسي را داشته باشي كه عاشقانه نامش را            زمزمه كني

و به شوق ديدنش هر روز پنجره ها را باز بگذاري

و هر وقت دلت خواست در فراقش گريه كني

من منتظرم

مثل افق كه هر سپيده منتظر آمدن آفتاب است

مثل كبوتري نا آرام

كه براي اولين بار انتظار را در آشيانه تجربه مي كند

مثل عاشقي كه منتظر نامه دلدار است

مثل چشم ماه كه هرشب براي ديدن تو بيدار است